Łanowice pw. św. Mikołaja, dekanat Sambor (rejon samborski) Wiadomości o wsi Łanowice (dawniej - Łunowice) pochodzą z początku XV w. Parafię katolicką w 1462 r. założył ówczesny właściciel Paweł Odrowąż. On też zbudował pierwszy kościół. Drugą świątynię (skromny kościół z trzema ołtarzami), której fundatorem był właściciel Marcin Łyczko, konsekrował w roku 1591 arcybiskup Jan Solikowski. W 1727 r. z funduszy kolejnego właściciela wsi Dominika Kossakowskiego zbudowano trzecią świątynię, która miała 5 ołtarzy - główny z dwoma bocznymi (poświęcone Matce Bożej) oraz boczne św. Antoniego i św. Mikołaja. W 1753 r. w czasie wizytacji biskup przemyski Wacław Sierakowski konsekrował kościół. W 1774 roku w kościele bernardynów w Samborze zakupiono bogato ozdobiony ołtarz świętej Rodziny z 1608 roku, który obecnie znajduje się w oddziale Lwowskiej Galerii Obrazów w Olesku. W 1775 roku został zakupiony jeszcze jeden ołtarz z obrazami św. Kajetana i Niepokalanego Poczęcia Matki Bożej.

Czwarty drewniany kościół zbudowano w 1817 roku z funduszy Ignacego Konarskiego, do którego należały wtedy Łanowice. W tym także roku kościół pod wezwaniem św. Mikołaja poświęcił dziekan samborski ks. Jan Kostecki. świątynia miała 5 ołtarzy. W 1871 r. wykonano nową podłogę, a w roku 1889 przeprowadzono remont. Ołtarze świętej Rodziny z 1608 roku oraz św. Apolonii, który obecnie także znajduje się w Lwowskiej Galerii Obrazów, zostały odnowione w latach 1909-1910 przez artystę - amatora Bronisława Grycę.

Łanowicka parafia początkowo należała do dekanatu samborskiego diecezji przemyskiej, a od 1912 roku - do nowo założonego dekanatu Rudki, obejmowała także wsie Kowenice, Maksymowice, Mistkowice, Pianowice i Zarajsko z kaplicami św. Andrzeja Boboli (murowana przed 1913 r., poszerzona i poświęcona w 1937 r.) w Kowenicach i św. Antoniego (zbudowana w latach 1923-1924) w Maksymowicach. W 1913 roku było około 1.400 wiernych, a proboszczem był ks. Wiktor Różycki. W 1920 r. zakupiono 3 dzwony, które w 1921 r. poświęcił biskup pomocniczy przemyski Karol Fiszer. Od 1925 roku prawie 1.600 parafian obsługiwał ks. Dominik Czeszyk, który rozpoczął starania o budowę nowej świątyni ze względu na zły stan starej, ale nie uzyskał aprobaty. W 1948 r. władze sowieckie aresztowały go i opiekę nad parafią przejął redemptorysta Aleksander Kałużewski z Mościsk, który w 1958 r. wyjechał do Polski. Msze św. w wielkie święta odprawiali księża z Sambora. Kościół zamknięto w 1963 r., a w r. 1980 został zrujnowany. Część cennego wyposażenia kościoła oddano Lwowskiej Galerii Obrazów, reszta zachowała się dzięki parafianom.

W latach 1991 - 1994 zbudowano nowy kościół. Dnia 11.09.2004 r. kardynał Marian Jaworski poświęcił Kalwarię Matki Bożej Plączącej z La Salette, która znajduje się dookoła kościoła, oraz obrazy błogosławionych Jakuba Strzemię i Józefa Bilczewskiego (obecnie świętego). Parafię obsługują księża saletyni. Należą do niej też Biskowice, Wojutycze oraz od 2007r. Maksymowice z kaplicą wybudowaną na części fundamentów zrujnowanego w latach 70. XX w. kościoła (poświęcona 16.09.2007 r. przez biskupa Mariana Buczka).

ródło: Biskup Marian Buczek, Igor Sedelnyk, Parafia, kościoły oraz kaplice, (obwód lwowski), część 1, wydanie 2, Lwów 2008 , ss.203-205